LA TOURNEUSE DE PAGES

Lieve lezer van deze blog

Hoe loopt jullie zomer? Ik hoop deugddoend en rustgevend! Voor mij zijn de zomermaanden tot nu toe in elk geval bijzonder geslaagd te noemen. In mijn vorige blog lazen jullie al hoe de Brugse Kamermuziekdagen een schot in de roos waren. Veel rustig nagenieten zat er echter niet in, want de dag na het slotconcert trokken we met heel ons nest (minus Floor helaas, die moest werken) richting Schotland. Een primeur voor ons allemaal, en wat hebben we ervan genoten! Moeilijk om woorden te vinden die de Schotse Highlands en the Isle of Skye eer aandoen. Tijdens het doorkruisen van het landschap vielen onze monden geregeld open, zoveel moois hadden we oprecht waar nog nooit gezien. Ik zal de fotootjes hieronder voor zich laten spreken, maar weet dat dit nog maar een fractie is van wat we hebben gezien…

Een muzikaal intermezzo in Knokke

Amper terug thuis, stond er een veelbelovend muzikaal intermezzo op mijn programma in de vorm van het jaarlijkse “Klassiek Leeft Meesterlijk” festival. Curator van het festival is pianist Liebrecht Vanbeckevoort, en het is dit jaar al aan zijn 17de editie toe. Zes zomerse klassieke concerten vonden plaats in de prachtige setting van het witte Dominicanenkerkje.

Op dinsdag 29 juli was het podium voor het pianoduo Yin-Yang, bestaande uit mijn broer en schoonzus Jan Michiels en Inge Spinette. Het programma was zeer verrassend, en werd ook door het duo zelf vooraf toegelicht in een leuk interview. Op hun programma stond onder meer de Fantasie in f van Franz Schubert. Een lijvig, vierdelig werk voor vierhandig piano dat bij iedereen zeer bekend in de oren zal klinken. Jan en Inge kozen er echter voor om het publiek een unieke beleving te bezorgen. Ze deelden de Fantasie op in verschillende stukken en speelden tussendoor zonder onderbreking transcripties van Bach/Kurtág en ook werk van Kurtág zelf. Een openbaring! György Kurtág is een Hongaars componist die nog in leven is, en in 2026 zijn 100ste verjaardag viert. Hij wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke componisten van de 20ste en 21ste eeuw. Zijn werken zijn vaak extreem kort (soms slechts enkele seconden), maar vol betekenis. Hij gebruikt stilte en spaarzame noten als expressieve middelen. Zijn grote inspiratiebronnen waren onder andere Béla Bartók, Anton Webern, Johann Sebastian Bach, Franz Schubert, maar ook schrijvers als Samuel Beckett en Kafka. Maar zijn allergrootste muze was misschien wel zijn levenspartner, de pianiste Marta Kurtág. Meer dan 60 jaar deelden ze lief en leed tot Marta in 2019 overleed. Zij was naast zijn echtgenote ook zijn spêelpartner, zijn “first listener” en vertrouweling bij de ontwikkeling van zijn composities. Het duo staat bekend om hun onwaarschijnlijk sobere maar o zo intense uitvoeringen. Zo blijkt ook uit onderstaande opname, amper 2 en een halve minuut, een transcriptie van een cantate van Bach. Wondermooi, zo fragiel, zo oprecht, zo droevig. Ik hoor er alle leed van onze huidige, wrede werkelijkheid in waarvan ik, net zoals zovelen, tegenwoordig wakker lig. Ik vraag me af of die mannen op het wereldtoneel die het momenteel voor het zeggen hebben en elke vorm van menselijkheid lijken kwijt te zijn, ooit deze muziek hebben beluisterd? Ze zouden het beter doen…

Als in een droom, maar dan echt…

Stel, ik heb een droom… enkele dagen ontsnappen aan de herfstige dagen die we hier de afgelopen weken hebben gehad, naar Zuid-Frankrijk met name Salon-de-Provence. Een gezellig Provençaals, op en top Frans stadje waar toevallig een Internationaal Kamermuziekfestival plaatsvindt… In mijn droom zouden de concerten doorgaan op feeërieke plaatsen: een binnenplaats van een eeuwenoud kasteel of misschien een sobere kapel in een abdij ergens op een heuveltop. Verder zou ik er ook van dromen om de briljante Zwitserse fluitist Emmanuel Pahud aan het werk te horen en te zien en het allerliefste dan nog in de Undine Sonate van Carl Reinecke die ik eerder dit jaar zelf speelde. Of misschien brengt hij wel de sonate van Francis Poulenc en als het even kan ook de drie romances van Robert Schumann… Een perfecte droom toch? Dat die droom gewoon écht was vorige week, voelt als een cadeautje waar ik nog van aan het nagenieten ben… Volgend jaar zien ze mij er – bij leven en welzijn – zeker terug!

Zoals jullie kunnen lezen, is mijn zomer al goed gevuld geweest. Nu tijd om te landen in eigen huis en tuin, wat ook altijd weer goed voelt. De fluit ligt geduldig in haar kist te wachten tot ik er haar terug uithaal. Het begint stilaan te kriebelen, dus lang zal het niet meer duren!

Dank voor het lezen en graag tot een volgende keer.

Liefs,

Ann