LA TOURNEUSE DE PAGES

Lieve lezers

In de blog van deze maand mag ik jullie uitnodigen voor enkele muzikale evenementen én vertel ik jullie ook een leuk nieuwtje! De afgelopen weken zijn best wel druk geweest, met repetities links en rechts én ik probeer ook om het regime van anderhalf uur fluit spelen per dag vol te houden. Hard werken wordt nu eenmaal beloond, dat is gewoon zo. Maar je hoort me niet klagen, ik geniet van elke minuut. Waarvoor er gerepeteerd moet worden? Wel…

Eén plus één is meer

De Academie van Blankenberge en het Stedelijk Conservatorium Brugge slaan de handen in elkaar en brengen hun beide orkesten samen tot één groot 70-koppig symfonisch orkest, afwisselend geleid door Tim Breckpot (BB) en Tonny Osaer (BR). Een primeur. De afgelopen 7 maanden hebben beide orkesten apart het programma ingestudeerd, om dan sinds het begin van de paasvakantie enkele gezamenlijke repetities te voorzien. Die eerste repetitie samen was best wel spannend maar al gauw bleek het een win-win te zijn. Immers, de violen die we te weinig hebben in Blankenberge, hebben ze in Brugge op overschot, terwijl Blankenberge dan weer hout- en koperblazers én een flinke cellobezetting in de aanbieding heeft die ze in Brugge goed kunnen gebruiken. Het programma is ambitieus en zeer gevarieerd: van Schubert, Beethoven en Saint-Saëns tot de gekende Forrest Gump suite van Silvestri. Het belooft mooi te worden en vooral leuk om zoveel enthousiaste muzikanten – tussen de 12 en 82 jaar – het beste van zichzelf te zien en horen geven. De toegang is gratis en reserveren is niet nodig.

Praktische info: Op zaterdag 17 mei om 19 u in de Sint-Gilliskerk in Brugge (Baliestraat 2 – 8000 Brugge). Op zondag 18 mei om 15 u in het Casino van Blankenberge (Zeedijk 150 – Blankenberge)

Dit is één van de werken waarvan we een bewerking zullen spelen:

De afsprong

Het tweede muzikale gebeuren is kleinschaliger… Op 24 mei ‘zwaai ik af’ aan de Academie van Blankenberge en is er dus mijn openbaar examen in het Stadhuis van Blankenberge. Dan zit mijn opleiding Specialisatie fluit er op. De afgelopen twee jaar werkte ik rond de Kunst van het Performen, waar deze blog ook een onderdeel van vormt. Mijn verhaal in Blankenberge begon in 2018 en heeft me veel mooie herinneringen bezorgd die ik zal koesteren. Ik ben als mens en als muzikant best wel geëvolueerd in die 7 jaar en daar ben ik mijn leerkrachten en de Academie zeer dankbaar voor. Maar nu is het tijd om verder te gaan en afscheid nemen wil ik in schoonheid doen. Op het programma de veeleisende maar prachtige Undine Sonate van Carl Reinecke, die ik breng samen met de pianobegeleider van de Academie, Dimos de Beun. Daarnaast speel ik ook het bloedmooie Trio voor piano, cello en fluit van Carl Maria von Weber en dat mag ik doen samen met Violeta Gonzalez (piano) en Astrid Wauters (cello). De eerste repetities zijn achter de rug en het is werkelijk genieten met een grote G. Samen mogen spelen met zo’n straffe muzikanten is een cadeautje.

Wees welkom om samen met mij deze “afsprong” te beleven waarbij ik hopelijk op beide voeten zal landen!

Praktische info: zaterdag 24 mei om 19 u in het Stadhuis van Blankenberge

En dan het beloofde nieuwtje… een match made in heaven

Sinds het voorjaar van 2023 bespeel ik een uitstekende zilveren Yamaha dwarsfluit waar ik eigenlijk best tevreden over ben. De klank die ik ermee kan maken, is helder, duidelijk, degelijk en betrouwbaar. Ik was dan ook niet direct op zoek naar vervanging. Maar… een viertal maanden geleden kwam er een ander instrument op mijn weg, geen Yamaha deze keer maar een Japanse Muramatsu, een paradepaardje onder de fluiten. Het instrument werd in december 2024 binnengebracht in de Academie van Blankenberge door een 70-jarige inwoonster van de kuststad, J.S., met de vraag of er iemand interesse had om de fluit te kopen. Het was haar eigen instrument dat ze in het jaar 1979 in Den Haag aanschafte, en dat voor haar werd uitgekozen door haar toenmalige fluitleraar, Eric Dequeker, ook mijn eerste fluitleraar die mij de liefde voor het instrument heeft bijgebracht. J.S. zou eigenlijk fluit verder studeren maar haar leven liep anders en eind de jaren 1980 belandde de fluit in haar kast, om daar 40 jaar te blijven liggen. Tot enkele maanden geleden, toen ze besloot om het instrument een tweede leven te bezorgen. En zo geschiedde. Eind december 2024 maakte ik kennis met J.S. én met de fluit en er was meteen een klik, met allebei. Het feit dat Eric – die ons in 1992 op 39-jarige leeftijd véél te vroeg is ontvallen – deze fluit nog had uitgekozen, maakte iets los bij mij. Met dit hele parcours van La Tourneuse de Pages, keer ik immers terug naar waar het begon en naar een onvervulde jeugddroom. Het was Eric die bij mij het zaadje heeft geplant van die diepgewortelde liefde voor de fluit en de klassieke muziek in het algemeen en toen ik deze fluit van zijn keuze begon te bespelen, voelde het alsof de cirkel rond was. Het instrument moest grondig gerestaureerd worden, wat intussen is gebeurd in Nederland. Na vier maanden wachten, mocht ik het vorige week ophalen. Ook al is mijn examen niet meer ver af, toch heb ik beslist om mijn programma op de herstelde Muramatsu te spelen en dus alles op alles te zetten om mij het instrument op die enkele weken tijd eigen te maken. Het is een fluit met open kleppen, wat ik niet gewoon ben maar wel heerlijk om te bespelen. De klank is subtieler en meer gelaagd dan mijn Yamaha. Moeilijk om te beschrijven wat er precies anders aan is, maar als ik er enkele adjectieven mag op kleven dan zou ik kiezen voor warm, vriendelijk, flexibel en gevoelig. Laat dit nu net ook eigenschappen zijn die ik als mens ontzettend belangrijk vind. Ik denk dat de Muramatsu en ik een match made in heaven zijn. Letterlijk. Dankjewel Eric! Dankjewel J.S.!

En jullie bedankt voor het lezen alweer.

Liefs,

Ann