LA TOURNEUSE DE PAGES

Lieve lezers van deze blog

Jullie hebben er even moeten op wachten, maar hier ben ik dan met het verslag van mijn volgende koffiedate, met een nachtegaal dan nog wel! Al van bij aanvang van deze reeks, wilde ik heel graag eens in gesprek gaan met een beroepszanger(es). Hun instrument lijkt mij het fragielst van alle instrumenten, want zij moeten immers hun kunst beoefenen met behulp van enkel en alleen maar hun eigen lijf en stembanden. Zij hebben ook die ultieme controle over hun ademhaling, waar ik als blazer steeds naar op zoek blijf gaan. Bovendien is zingen één en al emotie waar je veel harten mee kan beroeren. Hoe vaak gebeurt het niet dat ik de stukken die ik op fluit instudeer, luidop aan het zingen ben, onderweg in de auto of gewoon tijdens het werken. En als ik mijn partituren van de afgelopen maanden bekijk, met de vele potloodaantekeningen, dan zie ik om de haverklap “ZING” staan, met een uitroepteken of soms twee! Want dat is de opdracht: niet gewoon fluit spelen en een zo zuiver mogelijke toon produceren, maar werkelijk je ziel laten zingen.

Wie dat kan als de beste, en gezegend is met een loepzuivere sopraanstem is Griet De Geyter, mijn koffiedate van deze maand. We ontmoetten elkaar in een gezellige koffiebar in de mooiste badplaats van de Belgische kust en het werd een boeiende, leerrijke en gewoon ook heel erg warme babbel. Griets muzikale opleiding begon aanvankelijk met blokfluit, en dat deed ze eigenlijk bijzonder graag en goed, wat wel blijkt uit het feit dat zij uiteindelijk aan het Lemmensinstituut van Leuven haar masterdiploma behaalde voor dat instrument. Maar enkel blokfluit was voor haar niet voldoende. Ze woonde regelmatig de zanglessen bij die haar papa volgde in diezelfde academie, en dat was wat zij eigenlijk wilde doen, zangeres worden! Het had nogal wat voeten in de aarde, want zangles voor kinderen bestond toen nog niet. Maar “waar een wil is, is een weg”, moet de 10-jarige, ambitieuze Griet gedacht hebben en gelijk had ze! Toen er uiteindelijk een beroepskeuze gemaakt moest worden, twijfelde Griet tussen algebra en muziek… Tijdens een zomerstage in het Lemmensinstituut nam zij uiteindelijk de beslissing om ingangsexamen te doen, voor zowel blokfluit als voor zang. Geen evidentie, maar ook toen al stuwde Griets ambitie haar vooruit. Werkelijk aanstekelijk als je er haar over hoort vertellen! Het podium en performen voelde voor haar van jongs af aan als iets heel natuurlijks aan. “Ik groeide op in een gezin waar er vaak samen gemusiceerd werd en waar huisconcertjes schering en inslag waren.” Toch wel een bonus natuurlijk, voor een beroepsmuzikant in spe.

Het spreekt voor zich dat een rasmuzikante als Griet al ontelbaar vele concerten op haar actief heeft staan. “Is er één concert dat zij als memorabel kan benoemen?” Daar moet zij niet lang over nadenken. “Ongeveer tien jaar geleden werkte ik mee aan een productie van de Nederlandse Bachvereniging. We brachten toen 14 keer de Matthäus-Passion van J.S. Bach, met als uiteindelijk orgelpunt een live opname in de Grote Kerk van Naarden, in het kader van het prestigieuze “All of Bach” project. Aanvankelijk was ik als sopraan gewoon koorlid, maar bij het begin van de concertenreeks viel de sopraan soliste uit, wegens ziekte. Er werd mij gevraagd om eenmalig in te vallen. Dat eenmalige, werd twee maal, drie maal… telkens wanneer ze er niet in slaagden om een sopraan met naam en faam naar ginder te halen, werd mij gevraagd om in te vallen. Voor de uiteindelijke live opname werd opnieuw gezocht naar een sopraan met een grotere naam en faam maar die werd niet gevonden en toen is het orkest voor mij opgekomen omdat ik al 8 of 9 keer als sopraansolo met succes was ingevallen tijdens die productie. Een heel bijzonder moment, dat ik gerust als ‘memorabel’ kan omschrijven.”

“Hoe zit het dan met de podiumstress? Heb je specifieke rituelen om de zenuwen onder controle te houden?” Voor ik Griet deze vraag laat beantwoorden, toch even deze kanttekening. Eind vorig jaar woonde ik in het stemmige kerkje van Klemskerke een wondermooi concert bij van Griet, samen met het Meleas ensemble (sopraan, klarinet en fortepiano). Ze brachten toen een Schubertprogramma en voor de toeschouwers was het genieten met de grote G! Enkele dagen ervoor was ik Griet tegengekomen in de Academie, en ze zag er belabberd uit. Ze was echt behoorlijk ziek met alles erop en eraan, snipverkouden, stem weg,… een horror voor elke muzikant maar toch zeker voor een zanger… Een gepland concert kan je echter niet zomaar annuleren… De concertavond brak aan, ik zag haar het podium opkomen, de rust zelve, beheerst tot in de toppen van haar tenen, en dan weerklinkt daar die nachtegaalstem. “Hoe dan?”, vraag ik me af? “Ik kan eventuele stress zeer goed wegsteken”, luidt het antwoord van Griet. Allicht de vrucht van de ervaring, want hoe vaker je iets doet, hoe beter je erin wordt natuurlijk. Dat is werkelijk met alles zo, en met performen is dat niet anders. “Verder heb ik ook veel aan een vorm van meditatie”, vervolgt Griet. “Er is een periode in mijn leven geweest, waarin ik kampte met serieuze slaapproblemen. Ik ben op zoek gegaan naar iets wat mij zou kunnen helpen, en kwam uit bij Yoga-nidra, meer bepaald een youtube opname (in het Engels) met een meditatie die inzet op de zintuigen. Voor een concert, op de weg ernaar toe of in de coulissen gebeurt het vaak dat ik mijn earpods instop en de meditatie op mij laat inwerken. Maar eigenlijk heb ik de opname zelf niet nodig want ik heb die zo vaak beluisterd dat ik de woorden uit het hoofd ken.” Enkele dagen na onze babbel, bezorgde Griet mij de youtube link in kwestie. Dankjewel daarvoor Griet, dit is absoluut zeker iets wat ik ga uittesten! De stem van de vrouw die de meditatie geeft, bezorgt mij alvast een instant zen-gevoel.

Naast haar leven als soliste geeft Griet ook al vele jaren les in het DKO. Sinds vorig jaar is zij daarnaast ook benoemd tot directeur van de Academie van Blankenberge. Als ik jullie erbij vertel dat haar voorwaarde om die directiefunctie op te nemen, luidde dat ze niet wilde stoppen met haar lesopdracht (ook al moet dat dan onbezoldigd gebeuren want je kan administratief niet én directeur zijn én een lesopdracht vervullen), dan wordt algauw duidelijk hoe groot de liefde voor het lesgeven en haar leerlingen is! “Wat de rol is van een leerkracht in dit verhaal van het performen?” “Een zeer belangrijke rol”, bevestigt Griet. “Het is aan ons, academie en lesgevers, om zoveel mogelijk kansen te creëren voor de leerlingen zodat ze hun passie voor een bepaald instrument kunnen delen.” Of de leerlingen het nu uit zichzelf doen of niet, feit is dat je als leerkracht ideaal geplaatst bent om hen volop te stimuleren. “Bij muziek is het zo belangrijk om je ding te kunnen delen met anderen. Een performance, een optreden, een toonmoment, een concert of hoe je het ook noemt, is iets unieks. Het is één moment dat je deelt met de aanwezigen en met niemand anders. Het komt nooit meer terug en het schept dat prachtige gevoel van verbondenheid, dat je met muziek zo goed kan oproepen.”

En zo ging onze babbel nog wel even voort…”Boeiend, warm, ambitieus, verbindend, veelzijdig en getalenteerd” zijn enkele adjectieven die spontaan in me opkomen als ik aan onze ontmoeting terugdenk. Dankjewel voor je tijd Griet, ik wens jou alle succes en geluk van de wereld toe.

P.S. Twee dagen later was het aan mij om even uit te testen hoever ik intussen sta met dat performen. Samen met Sigrid Fouqaet bracht ik werk van Bach, Brahms en Grieg. Die vervelende zenuwen waren er wel maar ze hielden zich netjes op de achtergrond, mede dankzij de immer vrolijke en energieke aanwezigheid van Sigrid!! We gingen samen op zoek naar onze focus en vonden die ook, en we slaagden er allebei in om te genieten. Conclusie: de afgelopen maanden heb ik ongemerkt stappen gezet, grote stappen zelfs, en daar begin ik nu de vruchten van te plukken. Nu is het alle hens aan dek voor het Romantisch Namiddagconcert van 16 maart, samen met mijn broer Jan. Ik heb nog wat studeerwerk, maar het krijgt allemaal toch stilaan vorm. Wie er graag bij wil zijn, kan een plaatsje reserveren bij mij (vrije toegang), we maken er een bijzonder moment van!