LA TOURNEUSE DE PAGES

Neen, ik wil het vandaag niet hebben over de Amerikaanse musicalfilm! Dit gaat over een andere tovenaar, die we gisteren aan het werk zagen/hoorden. Meer daarover straks.

Mensen uit mijn dichte kring weten dat ik op dit moment de Belgische herfst voor enkele weken heb ingeruild voor de Australische lente. Onze eerste stop is Sydney. Vanavond vliegen we naar Adelaide, vervolgens naar Brisbane, volgend weekend zitten we in Melbourne en we eindigen in Albury waar ik mijn jeugdvriendin ga opzoeken. Dat het een voorrecht is om deze reis te kunnen maken, besef ik maar al te goed. Ook al dacht ik daar anders over tijdens één van onze lange vluchten, toen door turbulentie ons vliegtuig uit elkaar leek te schudden.

Sydney is een heerlijke stad, met als kloppend hart het Opera House in de prachtige Harbour. Ik vond het een must om, nu de kans voor het grijpen lag, dit prachtige gebouw ook vanbinnen te ervaren, en is daar een betere manier voor dan het bijwonen van een voorstelling? Het zijn er twee geworden. Vrijdagavond was er de musical “Sunset Boulevard”, met muziek van de Britse componist Andrew Lyod Webber. Deze Australische productie loopt al sinds 28 augustus in het Opera House. Wij woonden een van de laatste voorstellingen bij en daar hebben we geen seconde spijt van! Een pluim voor de regisseur. Hij trok de kaart van glamour en glitter en liet het plaatje volledig kloppen. Het verhaal is entertainend en de cast was voor het grootste deel top. Andrew Lloyd Webber kende ik tot nu toe vooral van de kleppers ‘The Phantom of the Opera’ en ‘Jesus Christ Superstar’ maar de muziek die hij schreef voor ‘Sunset Boulevard’ hoort absoluut zeker ook thuis in dit rijtje! En zeker als alles live wordt gebracht door een orkest om u tegen te zeggen. Vanuit de orkestbak toverden de orkestmuzikanten klanken en melodielijnen tevoorschijn die mij, maar ongetwijfeld ook de 1500 andere aanwezigen, meermaals een warm gevoel gaven. Dat bleek ook uit de staande ovatie die het orkest nadien kreeg.

Een geslaagde onderneming dus, maar toch van een andere orde dan het concert van gisterenavond. Dochterlief, Floor, heeft al vele vele jaren een grote voorliefde voor de muziek van Rachmaninov. En in het bijzonder dan zijn derde pianoconcerto. Toen ik enkele weken wat aan het surfen was op de website van het Opera House, zag ik dat net in het weekend dat wij in Sydney zouden verblijven, ‘haar’ pianoconcerto geprogrammeerd stond. Hoe toevallig kan het toeval zijn? Enkele dagen later was ze jarig, en hebben Peter en ik haar een ticket cadeau gedaan. En of we daarmee gescoord hebben bij onze dochter! In alle drukte was ik vergeten op te zoeken met welke pianist we de eer hadden. Het orkest had ik wel onthouden: het Sydney Symphony Orchestra, onder leiding van de Canadese gastdirigent Nicolas Ellis. Onze verbazing was groot toen we de dirigent het podium zagen opkomen met aan zijn zijde de Japanse pianist, Nobuyuki Tsujii. Verbaasd, niet omdat het een Japanner was, maar wel omdat hij aan de arm liep van de dirigent en dus blijkbaar blind was. Ons gevoel van verbazing ging over in verwondering en uiteindelijk in een mateloze bewondering, want wat volgde was een indrukwekkende uitvoering van het pianoconcerto. Van onze sokken geblazen waren we alle drie, door de virtuositeit en finesse van de blinde pianist – een onvervalst tovenaar in onze ogen – maar ook door het prachtige concerto zelf. Om het met de woorden van de dirigent te zeggen “It’s not possible to feel nothing when listening to this concerto“. En zo was het inderdaad, we werden geraakt tot diep vanbinnen en dat dit niet alleen bij ons het geval was, bleek ook uit het uitbundige, eindeloze applaus van de 2000 aanwezigen.

Na de pauze stonden de Enigma Variaties van Edward Elgar (1857-1934) op het programma. Een van mijn favoriete orkestwerken. Ik hoorde enkele jaren terug in Concertgebouw Brugge een schitterende versie van het werk, met het Symfonieorkest Vlaanderen. Intussen beluisterde ik het al enkele tientallen keren, dus ik kon het meezingen… De negende van de veertien variaties kennen jullie ongetwijfeld, Nimrod genaamd. Hoe vaak ik deze muziek ook beluister, telkens weer word ik overspoeld door een gevoel van dankbaarheid omdat ik er mag naar luisteren. Zo mooi, zo zo zo mooi… Ook de uitstraling en dirigeerstijl van de dirigent beviel me heel erg, ik hoop echt dat hij op een dag naar België komt, dan ben ik absoluut zeker van de partij. In onderstaand filmpje licht Nicolas Ellis zelf het concert toe dat wij bijwoonden en hoor je ook een stukje van het concerto met pianist Nobuyuki Tsujii.

Tot zover dit korte verslag van La Tourneuse de Pages Down Under. Wie dat wil, kan onze avonturen in Oz volgen in de app Polarsteps, via de link polarsteps.com/AnnMichiels23

Intussen genieten wij nog een beetje verder!

Liefs en graag tot de volgende, dat zal dan weer van op Belgische bodem zijn.

Ann