LA TOURNEUSE DE PAGES

In mijn blog van november vorig jaar stelde ik de Hongaars-Oostenrijkse componist, Franz Doppler aan jullie voor. Ik studeerde er twee trio’s van in: het Andante en Rondo voor twee fluiten en piano en het Duettino Americano voor viool, fluit en piano. Mijn twee leerkrachten, Sabine (fluit) en Tim (viool) toonden zich bereid om de werken samen met mij te spelen en ik kan hen daar niet genoeg voor bedanken. Wat was het fijn om met hen samen te werken aan dit projectje. Voor de pianist moest ik zelf zorgen en die vond ik in de persoon van mijn bloedeigen broer, de allerbeste pianist en begeleider die je je kan voorstellen. Ondanks zijn drukke agenda was hij bereid om een namiddag – meer bepaald afgelopen zondag 24 maart- naar Brugge te komen om enkele uren samen met Tim en Sabine te repeteren en vervolgens het resultaat te laten horen tijdens een mini-huisconcert.

Toen het idee om dit op deze manier te realiseren vorm kreeg in mijn hoofd, stelde ik mezelf ook de vraag: “doen we dit mét of zonder publiek?”. Zowel Tim, Sabine als Jan zijn wel wat gewoon op vlak van publieke optredens en draaien er natuurlijk hun hand niet meer voor om. Voor ondergetekende is dat een andere zaak en is het zelfs een werkpunt van formaat dus was dit misschien een ideale gelegenheid? Desondanks koos ik voor een formule “en petit comité”, met als enige toeschouwers mijn eigenste 5 huisgenoten en tevens grootste fans (lees: 7 want mijn twee whippets, Jasper en Odette weken niet van mijn zijde), met als vanzelfsprekende uitbreiding mijn papa en stiefmama. Daarnaast was er ook een eregaste die de allermooiste plaats kreeg maar die door niemand werd opgemerkt want ze zat heel diep verborgen in mijn hart. Ik verklaar mij dadelijk nader.

Ladder naar de hemel

Straks is het 28 maart. De dag waarop mijn mama 84 jaar zou zijn geworden. Al 35 jaar best wel een verdrietige dag want zo’n bruusk afscheid draag je je hele leven met je mee. Elk jaar opnieuw wens ik dat er een ladder naar de hemel bestond zodat ik heel even bij haar zou kunnen piepen, om haar een gelukkige verjaardag te wensen, samen een portootje te drinken, een boucheetje te snoepen… En haar vertellen dat het goed met ons gaat. Dat het even geduurd heeft maar dat we allemaal gelukkig zijn. Haar zeggen dat ik zo graag mama ben, en er samen met mijn soulmate Peter alles aan doe om ons viertal een warm nest te geven. Dat ze heerlijke kleinkinderen heeft die heel vaak vragen stellen over hun ‘oma van de engeltjes’ en waarvan een aantal zelfs duidelijke trekken van haar vertonen. Haar vertellen dat we haar dus nog steeds dicht bij ons dragen. Alleen… die ladder is er alleen in mijn dromen…maar ook met muziek kan je de hemel bereiken, denk ik dan… Dat heb ik zondag toch duidelijk gevoeld. Ik heb het concertje in stilte aan haar opgedragen, in de wetenschap dat zij o zo fier zou geweest zijn om haar enige en bijzonder getalenteerde zoon die ze zo adoreerde in actie te zien met een van haar dochters (die ze ook adoreerde hoor :-)). Zeker de bij momenten aangrijpende melodie in het Andante en Rondo is recht van mijn hart naar de hemel gegaan. Misschien horen jullie het ook… De aandachtige kijker zal zien (+/- minuut 9 in eerste opname) dat zelfs Odette het voelde… :-). Veel luistergenot en graag tot de volgende,

Liefs,

Ann