LA TOURNEUSE DE PAGES

Net zoals het geval is met veel andere zaken, is het met musiceren niet anders: samen is zoveel leuker dan alleen. Tijdens deze twee jaar van specialisatie, probeer ik dan ook zoveel mogelijk gelegenheden te vinden om met gelijkgestemden te genieten van het samen muziek maken. Eén van mijn vaste afspraken hiervoor is op maandagavond, met de orkestklas van de Academie van Blankenberge. De groep is eerder klein en zeer heterogeen: van 12 tot 75 jaar maar met als grootste gemene deler onze liefde voor muziek! Wat de groep zo bijzonder maakt, is dat mensen van alle niveaus er hun ei in kwijt kunnen, daar zorgt onze dirigent Tim Breckpot met zijn legendarische geduld wel voor. In september van vorig jaar zijn we beginnen werken aan een barokprogramma, dat we aanstaande maandag 4 maart graag aan u voorstellen (Sint-Antoniuskerk van Blankenberge, om 19 u).

Het programma in een notendop

Het strijkorkest bijt de spits af met de Entrance of the Queen of Sheba van Haendel, gevolgd door het zeer mooie Trompetconcerto in re groot van Giuseppe Torelli, een 17-de eeuws Italiaans componist die vooral bekendheid verwierf met zijn trompetconcerto’s (Kristof op de trompet). Dan volgt een intermezzo met een stukje kamermuziek, van Telemann, voor fluit, cello en viool. Cecile (cello), Isolde (viool) en ikzelf spelen twee delen uit deze sfeervolle sonate in la klein en we hopen te kunnen laten horen hoezeer wij telkens weer genieten van het samen spelen. Dan volgt een overbekend stukje muziek, dat telkens weer naar de keel grijpt, namelijk Dolorosa uit Stabat Mater van Pergolesi met Bieke en Nikki uit de zangklas. Ook een klepper als Vivaldi is er bij, met het Largo uit zijn gitaarconcerto in re groot (Hanna op de gitaar). Dan is Christoph Willibald Gluck aan de beurt met het sprankelende eerste deeltje uit zijn fluitconcerto in sol groot, dat ik heel graag samen met het orkest voor jullie ga brengen. Het klein strijkorkest brengt vervolgens drie werkjes van een zekere Mr. Popely uit de 18de eeuw. Als voorlaatste is Cecile opnieuw aan de beurt, maar dan op haar tweede instrument, namelijk de blokfluit. Zij brengt samen met het orkest twee deeltjes uit het Blokfluitconcerto in sol groot (Allegro en Largo) van de niet zo gekende Italiaanse componist (16-17de eeuw), Francesco Mancini. Eindigen doen we opnieuw met een klepper, namelijk het Brandenburgs concert nr. 2 in fa groot van de grote J.S. Bach.

Muziek is een geschenk

Ooit, nog niet zo lang geleden, zag ik als een berg op tegen optredens als dat van aanstaande maandag. Fluit spelen, muziek maken, heb ik altijd heerlijk gevonden… tot er een podium en publiek aan te pas kwamen. Op slag verloor mijn fluitspel de glans en kwaliteit die ik zonder de stress van toeschouwers wél tevoorschijn kan toveren. Een stevig werkpunt voor mij, zo is de afgelopen jaren gebleken. Na een toonmoment (zo worden in de Academie van Blankenberge de klasconcerten genoemd) enkele weken terug dat ook totaal niet verliep zoals ik het in gedachten had en dat mijn vertrouwen opnieuw had gekelderd, kreeg ik van iemand die het kan weten de volgende woorden te horen, die zijn blijven hangen: “Probeer het volgende optreden als een feest te zien waarin je samen met de anderen muziek maakt. Als we de muziek zien als een geschenk dat we mogen geven en ontvangen, dan doet de rest er niet toe. Dan doet het er niet toe wie we zijn en hoe we spelen. We hebben de intentie om ons geschenk zo mooi mogelijk te maken, en als het geschenkpapier hier en daar gekreukt is, zal het publiek nog steeds heel dankbaar zijn, want de intentie was liefde.”

Woorden die iets in beweging hebben gezet bij mij, want zo had ik het nog niet bekeken. Bij muziek draait het niet om zichzelf moeten bewijzen. Muziek is een geschenk voor zowel uitvoerder als publiek.

In naam van al mijn medemuzikanten en onze dirigent nodig ik u dan ook van harte uit om even te ontsnappen aan de drukte en stress van een doordeweekse maandagavond, en ons geschenk voor u in de vorm van een uurtje barokmuziek in ontvangst te komen nemen.

Liefs,

Ann