LA TOURNEUSE DE PAGES

Normaal zouden jullie nu een blogbericht te lezen krijgen over enkele barokcomponisten, maar door een compleet onverwacht overlijdensbericht vorige week, moeten zij even hun plaats afstaan aan een andere maestro, met name Bart Snauwaert. Ik vernoemde hem nog in mijn vorig bericht over het grote belang van een goede mentor. Bart was voor mij een mentor van het eerste uur, die mij als 20-jarige inwijdde in de kamermuziek en het samenspel. Ik kende hem ook als een begenadigd fagottist, die in het verleden regelmatig samen heeft gemusiceerd met mijn broer. In 1996 werd hij directeur van de Academie voor Muziek en Woord van Tielt en daarnaast was hij ook al sinds 1987 dirigent van het Tieltse koor en orkest Zanglust. In juni vorig jaar werd Bart ziek, en kreeg hij het allerslechtste nieuws te horen dat hij niet meer beter zou worden. Amper 8 maanden later moest hij zijn dappere strijd staken. Op de dag van de liefde vorige week – ik citeer zijn rouwbericht – “vertrok hij op zijn eeuwige reis”. Veel en veel te vroeg, veel te plots, amper 62 is hij geworden.

Vanochtend heb ik, samen met honderden andere mensen, zijn laatste “optreden” bijgewoond. Het was bijzonder, aangrijpend, immens droevig maar met nu en dan toch ook een kwinkslag “op z’n Barts”. Wat ben jij een graag geziene mens, Bart… De eindeloze stroom aan foto’s die we te zien kregen, vertelde jouw leven als familieman die zijn gezin op handen droeg, als musicus, als geëngageerd judoka, als pedagoog, als vriend, als entertainer,… De muziek die ons troost moest brengen, was ook op en top Bart. Van symfonische muziek tot een zeer ingetogen Schubert, een grillige Nielsen en plots zelfs een “thank you for the music” van Abba en een Willem Vermandere. Je deed het weer vandaag, Bart, je raakte ons, je ontroerde ons tot in het diepste van onze ziel en je toverde een glimlach op onze gezichten… Tot over je dood heen blijf je het doen, jij bent gemaakt om voor eeuwig voort te leven. Daar zullen wij, de ontelbare mensen die je bij leven hebt geïnspireerd, wel voor zorgen. Dat bleek alvast ook uit het warme, lang aanhoudende applaus en zelfs de staande ovatie die je na afloop kreeg…

Het droevige gevoel dat mij de afgelopen week in zijn greep heeft, is na het bijwonen van de afscheidsviering van vanochtend nog wat scherper geworden. Zo’n bruusk afscheid van zo’n jonge en graag geziene mens brengt herinneringen met zich mee, dat is onvermijdelijk. Het rauwe verdriet zien van Barts allerliefsten komt o zo hard binnen…Hopelijk vinden ze troost in de vele wijze en warme woorden en gebaren waarmee Bart hen bij leven heeft overstelpt. Misschien kan muziek ook troost brengen, zoals dat bij mij het geval is.

Bart, ik wil een klein streepje symfonische muziek aan je opdragen, waar ik de afgelopen week al verschillende keren naar heb geluisterd. Omdat ik er alles in terugvind: pijn omwille van een afscheid maar ook liefde, troost en verbinding. Ik speelde het zelf vorig jaar met onze orkestklas maar deze keer stel ik me jou voor als dirigent… Ik hoop dat er na onze passage hier op aarde een mooie hemel bestaat waar jij nu naartoe bent, en waar jij dit prachtige Intermezzo van Pietro Mascagni dirigeert aan het hoofd van een groot symfonisch orkest.

https://www.youtube.com/watch?v=BIQ2D6AIys8

Eindigen doe ik met Barts woorden: “Het leven neemt soms een bocht en we moeten mee maar…alles komt goed”.

Liefs,

Ann