LA TOURNEUSE DE PAGES

“Wat kan een mens méér wensen? Wel, misschien toch wel één iets: dat dit geen écht eindpunt is!  Wordt dus ongetwijfeld wel vervolgd…”

Met deze woorden rondde ik in juni mijn project/blog rond vrouwelijke componisten af. En het feit dat ik nu opnieuw in de pen ben gekropen, wil zeggen dat er effectief een vervolg in de maak is en mijn wens dus mogelijks in vervulling gaat.…

Met het afronden van de opleiding “Creërend Musiceren” was mijn traject voor fluit binnen het Deeltijds Kunstonderwijs (DKO) in principe afgelopen. Ik zou mij natuurlijk kunnen inschrijven voor een ander muziekinstrument, maar dat heb ik in het verleden al eens geprobeerd (cello) en dat is mij toen niet zo goed bevallen. Ik heb immers mijn hart verpand aan de dwarsfluit… Gelukkig staat ook het DKO niet stil. Zo wist mijn fluitleerkracht enkele maanden terug te vertellen dat er sinds kort zoiets mogelijk is als “Specialisatie”, een tweejarige opleiding voor het instrument van je keuze. Die opleiding moest wel aangevraagd worden, want die werd nog niet ingericht in de Academie van Blankenberge. En zo geschiedde. 

Eind juni kwam dan de vraag van de directie van de Academie waarin ik mij de komende twee jaar graag wilde specialiseren. Om die vraag te kunnen beantwoorden ben ik eerst op zoek gegaan naar wat die richting “Specialisatie” eigenlijk inhoudt en wat het doel ervan was. Ik vond de volgende beschrijving:

De studierichting Specialisatie is gericht op een persoonlijke verdieping van het kunstenaarschap. Het is een kortlopende studierichting van 2 jaar die een aantal geselecteerde leerlingen de kans geeft om zichzelf te overtreffen via verdiepende studie en onderzoek om op die manier bij te dragen tot de persoonlijke ontwikkeling. Technische virtuositeit in je kunstvorm is geen absolute vereiste, een persoonlijk ontwikkelplan is dat wel.

“Verdieping” en “persoonlijke ontwikkeling” / “Persoonlijk ontwikkelplan” zijn woorden die bij mij bleven hangen en waar ik mee aan de slag ben gegaan.

Om de inhoud en richting van mijn specialisatie te bepalen, wil ik teruggrijpen naar wat ik tijdens mijn opleiding Creërend Musiceren heb geleerd en ontdekt. Naast de vele interessante informatie over vergeten vrouwelijke componisten en naast de evolutie in positieve zin van mijn fluitspel, heb ik de afgelopen jaren en  dan vooral het afgelopen jaar op persoonlijk vlak twee belangrijke zaken geleerd. Op de eerste plaats dat het koppelen van mijn liefde voor de fluit en voor muziek in het algemeen aan mijn liefde voor de geschreven taal zeer verrijkend werkt en mij energie geeft. Twee passies die worden gebundeld en die elkaar versterken.

Ten tweede heb ik de helende kracht ontdekt van zowel het schrijven als het musiceren. Ik ben diep in mezelf gaan graven, ben teruggekeerd naar de Ann als jong meisje, met haar (soms onvervulde) verlangens en dromen. Via de muziek die ik in de afgelopen jaren heb mogen instuderen en spelen, heb ik gevoelens van verdriet en frustratie maar ook van geluk en vertrouwen kunnen uitdrukken. Een pad dat ik heel graag verder wil bewandelen en wil uitdiepen, vanuit het sterke gevoel dat dit nog maar een begin is… en misschien wel het pad dat ik 35 jaar geleden had willen inslaan maar uiteindelijk niet heb gedaan.

Als 14-jarige werd ik geïnspireerd door Marijke Gheysen, een Izegemse fluitiste waar mijn broer Jan vaak mee optrad. Ik was zijn vaste blaadjesdraaister, en hiermee had ik meteen de titel van mijn nieuwe blog vast! Urenlang heb ik betoverd zitten luisteren naar de fluitsonates van onder meer Poulenc, Reinecke en Hindemith die tot hun vaste concertrepertorium behoorden. Uit die tijd stamt mijn beslissing om zelf fluit te willen spelen, na 4 jaar van frustrerende pianolessen (frustrerend wegens aanhoudende opmerkingen in de trant van ‘ze doet haar best maar is toch bijlange zo goed niet als…’). Er intussen muisstil van dromend om zelf muzikante/fluitiste te worden, zonder die droom ooit luidop te hebben durven uitspreken. Ik was (en ben nog steeds) een laatbloeier, en op het ogenblik dat er een studiekeuze moest worden gemaakt, was ik niet klaar en veel te onzeker om aan muziekstudies te beginnen.  Misschien had ik ook niet genoeg talent, maar er zit wel heel veel liefde voor muziek in mij die een weg naar buiten zoekt.  Gelukkig is er dan iets als het DKO met de vele mogelijkheden en richtingen als Creërend Musiceren en Specialisatie die aan mensen zoals ik de omkadering en coaching aanbieden om toch iets te doen met dat diepgewortelde verlangen.

Deze twee jaren van specialisatie zie ik dan ook misschien wel als mijn allerlaatste kans om die werken, die mij terug katapulteren naar mijn onvervulde jeugddroom, in te studeren. De werken waarvan ik toen overtuigd was dat ze veel en veel te moeilijk waren voor mij. In plaats van me toe te leggen op één bepaalde stroming/periode, zou ik de komende twee jaar willen vertrekken vanuit de werken die sinds mijn jeugdjaren in mijn auditieve geheugen zitten gegrift. Eigenlijk wil ik werk maken van een playlist van mijn onvervulde  jeugddroom, of  “de playlist van la tourneuse de pages…”  – en die ook daadwerkelijk zelf instuderen en misschien wel uitvoeren.  

Ik denk aan de sonate voor fluit en piano van Poulenc,  de sonate van Paul Hindemith, de Ballade voor fluit en orkest van Carl Reinecke of zijn fluitsonate Undine. Ik denk ook aan de romances van Robert Schumann opus 94 (hobo) in een bewerking voor fluit of zijn Fantaisiestücke ook in een bewerking voor fluit en piano (opus 73) …  En dan is er ook dat prachtige Andante en Rondo van Franz Doppler, voor twee fluiten en orkest/piano, dat ik intussen al aan het instuderen ben. Stuk voor stuk werken die ik in mijn slaap kan zingen, maar waarvan ik het tijd vind worden om ze zelf in te studeren omdat dit nog eens zoveel krachtiger werkt. Dat ik dit samen kan doen met mijn fluitleerkracht, Sabine Warnier, beschouw ik als een groot geschenk.

Over al deze werken valt bovendien een mooi verhaal te vertellen dat ik heel graag wil neerschrijven in de vorm van deze maandelijkse blog. Want ook dat heb ik in mijn opleiding Creërend Muzikant geleerd: hoe meer je te weten komt over de componist en het werk in kwestie, hoe groter de verbinding, en hoe beter je je het werk helemaal eigen kan maken. Als ik er daarnaast ook in slaag om jullie  mee te nemen in mijn verhaal en in dat van deze stuk voor stuk prachtige werken en boeiende componisten, dan is mijn missie geslaagd.

Maar nu eerst nog even de batterijen opladen in de zomerzon (welke zomerzon? :-)) om er dan begin september  weer voluit voor te gaan!

Liefs,

Ann