LA TOURNEUSE DE PAGES

Vorige zondag, 16 maart was het dan eindelijk zover. Na maanden van intensief tot zeer intensief voorbereiden en studeren, was het tijd om alles in de praktijk te brengen. Ik was zelf ook zeer benieuwd hoe mijn lijf en hoofd op deze opdracht zouden reageren. Want een opdracht was het toch wel. Ik had het mezelf – zeer bewust – niet gemakkelijk gemaakt door het concert af te sluiten met de Undine Sonate van Carl Reinecke.

Maar eerst iets over de laatste rechte lijn ernaartoe die eigenlijk niet zo recht was… In mijn naaste omgeving viel de ene na de andere ziek, en zo van die ziektes die je écht niet kunt gebruiken in aanloop naar een concert. Buikgriep, gewone griep, bronchitis,… zucht, ik was er niet gerust in of mijn immuunsysteem het tot na de 16de maart zou trekken, maar jawel hoor! En toen vond ik er niets beters op dan mij in het weekend voor 16 maart lelijk te verbranden aan mijn hand. Een tweedegraads brandwonde, hallelujah, mijn gevoel voor timing is écht legendarisch! “Oef, het zijn mijn vingers niet”, was de allereerste gedachte die in me opkwam toen ik het sissende geluid hoorde (echt…). Maar goed, het kan altijd nog erger dacht ik ook nog.

De generale repetitie met Jan enkele dagen ervoor, in het Brussels conservatorium gaf enerzijds vertrouwen omdat ik ook wel hoorde en voelde dat heel veel zaken gewoon goed zaten en af waren. Maar anderzijds… die gevaarlijke trekken bleven gevaarlijk, de virtuoze loopjes kwamen soms maar niet altijd, de vermoeidheid naar het einde van het programma toe loerde ook om de hoek…. Helemaal gerust was ik er toch niet in. Zou de adrenaline dat allemaal kunnen oplossen? Of een extra shot Rescue Bachloesems misschien….

Het momentum

Het aantal keren dat ik mij had proberen voor te stellen hoe de dag van ons romantisch namiddagconcert zou verlopen, is niet te tellen. De hele ochtend verwachtte ik te worden overvallen door zenuwen en stress, maar die bleven weg. Wel wat spanning rond de laatste voorbereidingen. Er kwamen ten slotte toch een 130-tal mensen luisteren waarvan er 25 een voorbehouden plaats moesten krijgen. En ook de voorziene receptie achteraf organiseert zichzelf niet natuurlijk. Misschien waren die praktische beslommeringen precies wat ik nodig had om niet stil te staan bij wat er enkele uren later van mij verwacht werd. De “raccord” met Jan een uurtje vooraf, gaf vertrouwen. De akoestiek in de Ryelandtzaal is zeer gunstig voor fluit, de ‘return on investment’ is er uitstekend.

Stilaan liep de zaal vol, plaatsen werden ingenomen, veel aanwezigen kenden elkaar, de sfeer was warm en verwachtingsvol. Ik trok me terug in het kleine lokaaltje achteraan en deed last minute enkele ademhalingsoefeningen uit mijn lessen yin-yoga (dankjewel Fien!). Ik warmde mij aan het zalige lentezonnetje dat er gul binnen scheen en voelde dat ik er klaar voor was om de mensen te laten genieten en zelf ook! Nog steeds bleven de ergste zenuwen uit. Jan was er immers? Om 15 u begonnen we eraan en het ging zo goed als het kon gaan. De drei romanzen van Schumann zijn telkens weer een heerlijkheid om te spelen met Jan, en dat was ook nu weer zo. Jan vervolgde met een eerste Intermezzo van Brahms en betoverde instant elke aanwezige met de vele kleuren en de unieke gevoeligheid die hij uit de anders nochtans stevig klinkende Bösendorfer wist te halen. We vervolgden met een heel tof werk van Reinecke, Von der Wiege bis zum Grabe, een aanstekelijke cyclus van stukjes piano solo en piano-fluit. Van zenuwen was er toen geen spoor meer, ik genoot en genoot en genoot… Na het tweede Intermezzo van Brahms voor piano volgde de Romance van Clara Wieck, een kort maar onwaarschijnlijk ontroerend en pakkend stuk, helemaal op mijn lijf geschreven. Na het derde Intermezzo van Brahms voor piano volgde dan het slotwerk, de Undine Sonate van Carl Reinecke. Het vierde en laatste deel, de finale, begon ik aan een razend tempo – waarom weet ik echt niet – en ik zat er helemaal in. Ik heb het met hart en ziel gespeeld. Was het perfect? Verre van. Was het 100% Ann? Zeker en vast. Heb ik het tragische liefdesverhaal van Undine (de waternimf) en ridder Huldbrand kunnen overbrengen naar het publiek? Ik denk het wel. De ontlading na de laatste noot was bijzonder groot… dat zullen de aanwezigen zeker gevoeld en gezien hebben. De toegift in de vorm van een stukje Bach, was precies wat ik (en misschien ook het publiek?) nodig had om hoofd en hart tot bedaren te brengen.

Hoe ik erop terugkijk?

Vol dankbaarheid voor die fantastische pianist en broer die aan mijn zijde stond en mij door het zware programma heeft geloodst. Niets zo mooi als te mogen musiceren met iemand die begrijpt wat ik wil vertellen en die mij helemaal volgt in mijn verhaal. Dankbaar ook dat ik er stond (dank aan mijn leerkracht Sabine Warnier, een fluit- en mental coach om u tegen te zeggen!), iets waar ik een tijdje terug nog niet toe in staat was. De receptie achteraf ging in een waas aan mij voorbij – ik was zo moe – maar ik onthoud vooral de blije gezichten van de mensen die er echt van genoten leken te hebben.

En nu?

The day after nam ik mijn fluit alweer te hand, want er is werk aan de winkel. Mijn eindexamen Specialisatie aan de Academie van Blankenberge komt dichterbij. Dat examen is meteen ook een afscheid. Na zes jaar voel ik dat mijn verhaal daar stilaan uitgezongen is, het is tijd voor iets nieuws. Wat dat precies is, komen jullie via deze blog op tijd en stond wel te weten. Maar afscheid nemen, wil ik doen in schoonheid, op zaterdag 24 mei om 19 uur in het Stadhuis van Blankenberge. Ik speel er dan samen met de pianobegeleider van de Academie (Dimos De Beun) de volledige Undine Sonate van Reinecke die ik de komende weken nog verder zal finaliseren. Daarnaast breng ik het bloedmooie trio van Carl Maria Von Weber voor fluit, cello en piano, samen met celliste Astrid Wauters (uitvoerend musicus en leerkracht cello aan het conservatorium Brugge) en pianiste Violeta Gonzalez (https://www.violetagonzalezpiano.com/). Wie graag komt luisteren, wees welkom, vrije toegang!

Volgende week breng ik verslag uit van mijn recentste koffiedate, met niemand minder dan de Queen of Dance!! Want is Dans niet de ultieme kunst van het performen?

Alle liefs en dank voor het lezen!

Ann