LA TOURNEUSE DE PAGES

Het nieuwe jaar is intussen al niet nieuw meer en Koning winter heeft een verdienstelijke poging gedaan om ons – heel even dan toch – dat echte wintergevoel te geven. Terwijl ik deze woorden schrijf, zijn we echter alweer in een soort van herfst aanbeland. Soit, wat ben ik blij dat ik geen weerblog hoef te schrijven!  Voor mijn januari-blog haal ik mijn inspiratie voor één keer niet bij een componist. Het thema werd mij ditmaal ingegeven door mijn jongste zoon, Gill. Hij zit in zijn eerste jaar Filosofie aan de UGent, en de afgelopen drie maanden heb ik meermaals vastgesteld hoezeer hij geïnspireerd en gedreven kan worden door zijn docenten. Niet door allemaal, want ook aan de faculteit Letteren & Wijsbegeerte heb je van soorten. Maar de rol die de echte, degelijke pedagogen onder hen spelen bij de ontwikkeling van zijn kennis en zijn interesses, is van onschatbare waarde.  

Zo ben ik gaan grasduinen in mijn jeugdherinneringen, me afvragend wie mij als 18-jarige eigenlijk op zo’n gelijkaardige manier geïnspireerd heeft. Uiteraard waren er een aantal docenten aan de Gentse hogeschool waar ik de vertalersopleiding volgde die mij wel wisten te boeien, maar mijn échte mentoren kwamen uit de muziekwereld. Dit brengt mij naadloos bij mijn tweede fluitleerkracht, aan de muziekacademie van Brugge, met name Erik Dequeker. Mijn allereerste lessen volgde ik bij Marijke Geysen, aan de academie van Izegem, van 1982 tot 1984. In 1984 verhuisden we met ons gezin van Izegem naar Brugge, en had ik het grote geluk dat ik midden in het schooljaar terecht kon in de fluitklas van Erik Dequeker. Ik herinner mij dat ik mij als 15-jarige bijzonder geïntimideerd voelde door hem. Hij was een zeer wijze, strenge maar ongelofelijk geduldige leraar waar ook een zekere zachtheid van uitging. Hij zei niet zoveel, maar wat hij zei, maakte indruk en bleef hangen. Met zijn nette handschrift maakte hij veel gedetailleerde aantekeningen op mijn partituren. Opmerkingen die mij vandaag nog kunnen doen glimlachen en waar ik zeer dankbaar voor ben, want het zijn blijvende herinneringen.

Als je vandaag het Internet afstruint op zoek naar informatie over Erik, dan kom je van een kale reis thuis, want er is echt amper iets over hem te vinden. Ook de enkele opnames die hij maakte, zijn nergens terug te vinden, noch op Spotify, noch op Youtube. Doodzonde. De reden hiervoor is dat Erik veel te jong is komen te overlijden – hij was amper 39 jaar – na acuut hartfalen. Hij stierf in maart 1992 en in de jaren waarin hij bekendheid verwierf als fluitist, was er nog geen sprake van Internet. Gelukkig zijn er wel nog de CD’s die er ons blijvend aan herinneren wat voor een fantastisch fluitist hij was. Er zijn ook geen foto’s terug te vinden, maar wel een afbeelding van zijn laatste CD die hij opnam in het jaar voor zijn dood, samen met de pianiste Sylvia Bernier. Daarop is ook een werk te horen dat tijdens mijn tweede jaar specialisatie nog aan bod zal komen, namelijk de fluitsonate van Paul Hindemith, een pareltje alweer. Maar dat is voor later…

Dit jaar wil ik mij alvast wijden aan een ander werk dat ook door Erik Dequeker op CD werd opgenomen, samen met het Collegium Instrumentale Brugense (o.l.v. de onlangs overleden Patrick Peire), namelijk het fluitconcerto in e-mol van Franz Benda. Met deze componist wijk ik op stilistisch vlak enigszins af van de voorgangers (Poulenc, Reinecke, Doppler, Von Weber) waarmee ik de (post)romantische toer opging. Benda was namelijk een 18-de eeuws componist, net zoals Christoph Willibald Gluck waarvan ik ook een concerto aan het instuderen ben. Meer over deze twee tijdgenoten van Mozart in mijn blog van volgende maand!   

Maar nu terug naar het thema van de dag, namelijk het belang van een goede mentor – slash -pedagoog. Erik Dequeker heeft de fundamenten gelegd van mijn grote liefde voor de dwarsfluit en klassieke muziek in het algemeen. Later passeerden ook Patrick Beuckels (fluit en traverso) en Bart Snauwaert (orkest en kamermuziek) de revue, twee leerkrachten waar ik heel graag les bij volgde en van wie ik zoveel mooie dingen heb geleerd.

Maar ook vandaag heb ik het grote geluk om aan de Academie van Blankenberge begeleid te worden door enkele heerlijke lesgevers die mij dag in dag uit inspireren en aanmoedigen om het onderste uit de kan te halen en vooral niet te twijfelen aan mezelf. Voor fluit is dat Sabine Warnier, voor de orkest- en kamermuziekklas is dat Tim Breckpot (violist). Sabine is eigenlijk de reden waarom ik in 2018 doelbewust naar de Academie van Blankenberge ben getrokken, want in Brugge blijven zou praktischer geweest zijn natuurlijk. Zij is ook een oud-studente van Eric Dequeker, een fluitiste om U tegen te zeggen en daarnaast ook een pedagoge uit de duizend. Zij weet precies hoe zij mij moet benaderen en hoe zij mij zaken gespeeld kan doen krijgen, waarvan ik niet wist hoe eraan te beginnen. Zij zet ook sterk in op mindset en op alles wat er in het kopje gebeurt, iets wat bij mij een zeer grote rol speelt. Bij Tim leer ik dan weer om beter te timen en te doseren. Dat laatste is een groot werkpunt, want ik zou in de eerste vijf maten van een muziekstuk mijn ziel al verkopen gewoon omdat mijn temperament met mij aan de haal gaat. Ik leerde ook om met aandacht te luisteren naar mijn medemuzikanten met wie ik samenspeel. Dat samenspel in orkest- en in kamermuziekverband is iets wat ik bij Tim echt heb geleerd, en het gaat met vallen en opstaan. Maar wat een geduld heeft die man, echt legendarisch, ik doe het hem niet na.

Moraal van dit verhaal: de rol van een pedagoog of mentor of hoe je het ook wil noemen, is op elke leeftijd van belang. De enige voorwaarde is dat je ervoor openstaat en er iets mee doet. En dat is iets waar ik mij tijdens deze twee jaar van specialisatie volop op toeleg, en waarvan ik nu al enkele vruchten denk te kunnen plukken. Ook al moeten er nog veel vruchten bijkomen natuurlijk, de marge voor verbetering is eindeloos.

Dank voor het lezen alweer en tot de volgende!

Liefs, Ann

P.S. Wie enkele van die vruchtjes eens wil horen, is welkom op woensdagavond 7 februari in de aula van de Academie van Blankenberge, op het klasconcert van de fluitklas, om 18 u. Ik speel er dan  de fluitsonate van Francis Poulenc (zie blog van september 2023) en de Ballade van Reinecke (zie blog van oktober 2023).